สัตว์ ๑๒ จำพวก : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 13 / 43

ประโยค - อธิบายบาลีไวยา กม. นามกิตติ และกิริยากิตติ - หน้า 96 สำหรับปัจจัยที่อาจาว่านี้ ใช่ได้ ๒ จำพวก คือ กิจจาปัจจัย และกิจจาปัจจัย กิจจาปัจจัยนั้น ได้แก่ อธิษฐาน คฤ พุทฺ คฤกิจจา นั่น ได้แก่ มาน และ

เนื้อหานี้นำเสนอการอธิบายบาลีไวยาในด้านนามกิตติและกิริยากิตติ โดยมีการแบ่งประเภทของปัจจัยออกเป็นสองประเภท ได้แก่ กิจจาปัจจัยและกิจจาปัจจัย ทั้งนี้ยังมีการอธิบายถึงความสำคัญของปัจจัยในบริบทของการทำงานข

ประโยค - อธิบายบาลีไว้วาจน์ นามมิคดี และกรีมิคดี - หน้า 119 ๑๗. ปัจจัยที่ใช้ในภาววาก โดยมากมีแต่ ตพพ ปจจัย อธิษฐาน ปัจจัย และใช้ในดุมมตรวอย่างเดียว ส่วนปัจจัยนอกนั้น แม้จะ ประกอบให้เป็นรูปเบกได้ตามวิ

เอกสารนี้อธิบายถึงบาลีไว้วาจน์ นามมิคดี และกรีมิคดี โดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับปัจจัยที่ใช้ในภาววาก รวมถึงธาตุและกริยาศัพท์ที่ประกอบด้วย ว่าวิกา ธาตุ และปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อการสร้างคำศัพท์ วิธีการใช้

ประโโยค - ปฐมสัมผัสคำสิกาแห่งภาค ๑ - หน้า 326 ด้วยคำเป็นต้นว่า "ชาติสิ้นแล้ว." จริงอยู่ พระปภากาเจ้า เมื่อทรงพิจารณาถ้อยคำพระญาณนั้น ก็ได้ทรงรู้แจ้งแล้วชึ่งทุกสัจเป็นต้น ว่า "ชาติสิ้นแล้ว." ถามว่า "ช

การศึกษาเรื่องชาติของพระพุทธเจ้าในพุทธศาสนา ชี้ให้เห็นถึงความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการสิ้นชาติ การมีอยู่ของชาติในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต รวมถึงการเรียนรู้ผ่านมรรคภาวนา ซึ่งนำไปสู่การรู้แจ้งในเรื่องต

ประโยค(ฉบับ) - ปฐมสัมมนาสำหรับแปล ภาค ๑ - หน้าที่ 327 พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงพิจารณาถึงพระมหาจริยาวาส ของพระองค์ ก็ได้ทรงรู้แล้วว่า "พระมหธรรม อันเรืองอุบลแล้ว" สองว่า กต กรณี คงว่า คินม่า ๑๖ อ

ในบทนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงพิจารณาถึงพระมหาจริยาวาสของพระองค์และทรงรู้ความจริงเกี่ยวกับกิจที่ได้ทำเสร็จแล้ว. พระองค์ได้กล่าวถึงความสำคัญของการกำหนดครู การละ และการอบรมให้เจริญ โดยใช้มรรค ๔ ในลังก

ประโยค) ปฐมสัมมาปะกาศภาค ๒ - หน้า 145 ความเป็นธรรมที่กุ้งทั้งหลายผู้ได้รับตะ กำหนดด้วยสัมมา จะพึงทำร่วมกัน อันนี้ ปฐมโมกขทัส ทั้ง ๕ อย่าง ชื่อว่าอุเทสเดียวกัน เพราะความเป็นอุเทสที้จะพึงสนใจกับกัน ส่วน

บทนี้สื่อถึงการรวมกันของบุคคลภายใต้ความเป็นธรรม โดยการนำเสนออนุวัตคือทรรศนะที่เกี่ยวข้องกับสักขาบและการจัดแบ่งผู้หญิงตามลักษณะทางธรรม พระผู้มีพระภาคจึงได้แสดงให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้มีความสำคัญต่อการศึก

ประโยค ๓ - ปฐมมัณฑปสัตว์ภาคแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 340 ถาว่าด้วยสัตว์มีชีวิต ถ้าจากถกว่าด้วยด่านภาษีนี้ไป พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจ ทรงแสดงสัตว์ที่มีชีวิต ซึ่งพวกเถ่าอาหาสูตรว่า "มนุสสปฺโถน" เป็นต้น. เมื

เนื้อหานี้กล่าวถึงการจำแนกประเภทของสัตว์มีชีวิตซึ่งรวมถึงมนุษย์และสถานะของทาสในพระพุทธศาสนา โดยมุ่งเน้นที่การเข้าใจชีวิตและสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ในแง่มุมหนึ่งรวมถึงการเป็นทาสหรือเจ้าของไปจนถึงการดำ

ประโยค (3) - ปฐมมันปปาสากกามเทพ ภาค ๑ หน้า 132 [ ภิกษุ ไม่ควรทำยกย่องอื่น แต่ควรทำให้สรรเสริญทั้ง ๕ ] เพราะฉะนั้น ภิกษุ ไม่ควรทำยกย่องยกย่ำกันแล้ว ๆ เมื่อทำ ต้องทุกข์ แต่ควรทำให้เกิดสรรเสริญทั้ง ๕ คื

เนื้อหานี้กล่าวถึงการยกย่องภิกษุและบุคคลอื่นๆ ในพระพุทธศาสนา โดยเน้นความสำคัญของการทำให้เกิดสรรเสริญทั้ง 5 ซึ่งประกอบด้วยภิกษุ ภิกษุณี สามเณร และผู้มีศีล ศรัทธา และปัญญาควบคู่กัน ในการปฏิบัติวัตรในพระ

ประโยค(-) ปฐมสมันต์ภาค ๑ หน้า 134 เหล่านี้ ไม่เป็นการทำฤทธิ์ เมื่อทำสั่ว (แม่นเหล่านั้น) ก็ไม่เป็นเวทย์ หรือไม่เป็นอาบัติ เพราะประทุษร้ายสกุล ถ้าพี่จะไง น้องสะใภ้ หรือพี่ขวัญ เป็นไง ถ้าเขาเป็นฤทธิ์ จะ

เนื้อหานี้พูดถึงการปฏิบัติเกี่ยวกับฤทธิ์และอุบายในการทำการถวายให้แก่พี่ชาย น้องสะใภ้ และอาจารย์ ในการถวายสิ่งของที่มีความหมาย เป็นการสื่อสารถึงความสำคัญของการให้และฤทธิ์ทางจิตวิญญาณ ตามหลักของพระธรรม

ประโยค - ปฐมสมัณปาสกานคาแปล ภาค ๑ หน้า ที่ 153 บรรดาบทเหล็านั้น สองบทว่า สนฺโต สิวิชชมามา มีคำอธิบายว่า " มีอยู่ และหาได้อยู่." บทว่า อิฐ คือ ในสัตว์โลกนี้. สองบทว่า เอว โทมั มีว่า ความปรารถนาในส่วน

ในบทนี้มีการอธิบายเกี่ยวกับบทเหล็านั้น ซึ่งรวมถึงการพูดถึงโจรภายในและภายนอกในพระศาสนา โดยพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงความคิดเกี่ยวกับโจร ๕ จำพวก นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงความหมายของคำว่า 'ปฏิกุญฺญํ' ในบร

ประโยค - ปฐมมัญจปาสาทิกาแปล ภาค ๑ หน้า 155 ข้อว่า โส อภิรน สมเยน มีความวา ภิกษุผูเลวรามนั่น ครั้งคิดในส่วนเบื้องต้น อย่างนั้นแล้ว สมเคราะหภิกษุเลวราม ผู้ไม่มีความกตavaลับในสิกขา พึ่งผูดา องทอง หูกหลีก

เนื้อหาว่า โส อภิรน สมเยน มีกล่าวถึงภิกษุผู้เลวรามที่ไม่มีความสำรวมในสิกขาและการกระทำต่าง ๆ ที่ทำให้หลงลืมสติ โดยมีการสำเหนียกธรรมเนียมของคนหลอกลวงและการแสดงตัวในทางบวชอย่างผิด ๆ บทความนี้มีการเน้นถึง

ประโยค-ฤดิบูรณ์นาฏศิลป์จานกาเปล ภาค ๑ หน้าที่ 78 แก้ชายอย่างนี้ว่า "เธอจับเป็นหัวขั้วคราว." บ่นติชมทราบว่าต้องส่งทีก็เสสด." [อธิบายหญิง ๑๐ จำพวก] บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า เพื่อทรงแสดงหญิง จำพวกที่ท

บทความนี้กล่าวถึงการวิเคราะห์หญิง ๑๐ จำพวกในนาฏศิลป์จานกาเปล โดยพระผู้มีพระภาคเจ้าได้แสดงให้เห็นถึงธรรมชาติและบทบาทของผู้หญิงในแง่ต่างๆ ซึ่งแบ่งออกเป็น 10 ประเภท เช่น หญิงที่มารดารักษาและลักษณะของการอ

ประโยค (1) - ดูดซึมส่วนปลากระแสภาค ๑ - หน้าที่ 402 สิ่งนั้นจักถึงความหมายสั้นไป. ก็ถือเหตุเพียงเท่านี้ ยังไม่ชื่อว่ารับ ประเคนพร้อมทั้งวัดคู่ อธิษฐานดังวานนี้ เป็นอธิษฐานในคำของ พระมหาสวะระนี้ แต่กิญจ

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของการรับประเคนในด้านอาหารและการทำความเข้าใจเกี่ยวกับอาบัติและอนาบัติ โดยมีการเน้นถึงวัตถุดิบต่าง ๆ ที่ใช้ในการบริโภคในเนื้อที่สามารถนำมาตั้งใจทำอาหารได้ การเล่าเรื่องถึงการเล

ไม่เป็นสินใช้ ถ้ามีแม่กล่าวว่า “บัดนี้ ภูกุนี้บรรจบแล้วจักไปไหน เสีย,” พระเฑดจึงตอบว่า “ท่านจงรู้เองเถิด,” แม้อย่างนี้ เมื่อ ภิญานั้นหนีไป ย่อมไม่เป็นสินใช้แก่พระเฑดจังนั้น แต่ถ้าพระเฑด กล่าวว่า “บัดน

บทความนี้สำรวจเรื่องราวเกี่ยวกับการใช้ทาสและภิญาณในพระธรรม โดยชี้ให้เห็นบทบาทและความสำคัญของอภิญาณในบริบทของการมีสัมมาทิฐิและคุณธรรม โดยเน้นถึงความสัมพันธ์ระหว่างพระเฑดกับภิญาณ และการตัดสินใจที่เกิดจา

ประโยค - จุดถอดสมณิทปลาศาทิกา อรรถถกพระวินัย อตุวรรณ วรรณา - หน้าที่ 437 ภิญญาทั้งหลายที่เหลือ โดยที่สุด แมภิณฺูผู้อยู่ริวบวาสเป็นต้น. [๒๕๔๕] จริงอยู่ บรรทิกาญ ๕ จำพวก คือภิญญูอยู่ริวาส ๑ ผู้การกลุลา

ในเนื้อหาเปรียบเทียบอภิญญาทั้งหลายที่เหลือ โดยเฉพาะผู้ปฏิบัติที่มีความรู้และประพฤติตนตามกฎของพระวินัย โดยระบุเกี่ยวกับกลุ่มต่าง ๆ ของภิญญา และความแตกต่างในพฤติกรรมและวัตรของเจ้าภิญญาแต่ละประเภท ข้อเสน

ประโยค - ปัญจมสมุนไพรปลากาก อรรถถวาองพระวินัย ปริวาร วัณณา - หน้าที่ 929 สารเสริญและติพิจารณาว่าได้ราคาวังกลมา หนึ่งช่วงเข้าขึ้นไป เว้นวาวะหน้าวันเบาเสีย, ทุกกุฎ เพราะพูดสารเสริญและติพิจารณา อวัยวะเห

เนื้อหาในหน้า 929 ของหนังสือกล่าวถึงปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการอุปสมบทและระบุประเภทของบุคคลที่ไม่ควรได้รับการอุปสมบทตามหลักการสำคัญในพระพุทธศาสนา โดยเน้นถึงความสำคัญของการรักษาความบริสุทธิ์และประการที่ทำ

ประโยค - ปัญจสมันตปลากกา อรรถถกพระวินัย ปิติราว วันนา - หน้าที่ 930 อย่างคือ ) วาจากำหนดนูปติ คำประธานที่ค้าง คำอุปภรรรมที่ เสร็จไปแล้ว. ในกรรมสังกะ ๓ นั้น กรรมทั้งหลายอันท่านสงเคราะห์ด้วย ลักษณะ ๑

การศึกษานี้เกี่ยวกับกรรมทั้งสามประเภทในพระพุทธศาสนา ซึ่งรวมถึงลักษณะของการใช้วาจาที่จำกัดอย่างถูกต้อง วาจาเป็นสิ่งสำคัญในงานพระศาสนา และการสงเคราะห์บุคคลที่อยู่ในงานต่างๆ ตามลักษณะที่กล่าวถึงในพระวินั

ประโยค - ปัญญามันตลาปลวกา อรรถกถา พระวินัย ปริวรร วัณณา - หน้าที่ 939 สองบรรทัด เตดตุตพิส สมฺมาวตนตา ได้แก่ ความ ประพฤติดีชอบ ในวัตรหลังหลาย มีประมาณเท่านั้น ของภิกษุที่สูงง ยวัดราหนั้นแน่นแล สองบรร

เนื้อหาส่วนนี้ได้กล่าวถึงความสำคัญของการประพฤติดีในวินัยของภิกษุ ซึ่งมีมาตรฐานในเรื่องของมูลฐานต่าง ๆ รวมถึงการแสดงโทษล่วงเกินของบุคคลสี่จำพวก การรักษาวินัยให้บริสุทธิ์เป็นสิ่งสำคัญเพื่อให้เกิดความสงบ

ประโยค - ปัญญามสมันดปลาสากก อรรถกพระวินัย ปริวาร วันนา - หน้าที่ 941 แก่อกูนั่นแล คือ ย้อมด้วยปราชญาเหมือนกันอย่างพระเทวทัต เป็น ฐูลลัชญ์ แก่บุคคล ๔ คน ผู้ประกะพิจารณามิสุทธ์ผู้ทำสงฆ์เหมือน วิญญาณหลา

เนื้อหาเกี่ยวกับพระวินัยและความเข้าใจในหลักการทำสงฆ์ โดยมีการอธิบายความแตกต่างระหว่างบุคคลที่ทำกรรมที่ดูไม่สุจริต รวมถึงการอ้างอิงถึงพระเทวทัตและการ địnhนิยาม กรรมที่สงฆ์พิงและคำที่เกี่ยวข้อง เช่น อัญ

ประโยค - ปัญญามสมันดปลาทากา อรรถกถาพระวินัย ปริวาร วังแดง - หน้าที่ 942 อดีตจีวรวั้ 10 วัน. หลายบทว่า ปญฺญูนึว วสฺุ สุตตา ทาทฏพุท อิธี จีวร ได้แก่ พิ้งให้ถอนหน้าสงธรมทั้ง 5 ที่เดียว [๕๕๓] สองบทว่า สต

เนื้อหาเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ที่ว่าด้วยจีวรและการใช้งานในระยะเวลาที่เหมาะสมของภิกษุในพระวินัย อธิบายว่าภิกษุควรอาบน้ำรักษาความสะอาดอย่างไร รวมถึงการให้ความสำคัญกับการรักษากฎการปฏิบัติและวินัยของสงฆ์ที่ถูกต้

ประโยค - ปัญญามณีตาปลามาก อรณถพระวันวิปวาร วันเนา - หน้าที่ 947 [boo] เสภโมนาคา วัดเนา วิถีฉันในเสภ โมเนาคา พึงทราบดังนี้ :- บทว่า อล่มโลก มีความว่า ผู้ไม่มีสิ่งงาส ด้วยสิ่งงาส มี อุปโสภะและปวารานเป็

บทของเสภโมนาคาได้เน้นไปที่การสอนทางจิตใจและความหมายที่ลึกซึ้งของคำสอนในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะเกี่ยวกับปัญญาและการตัดสินใจในชีวิต ทั้งนี้การใช้คำต่างๆ เน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการปฏิบัติธรรมและการอยู่ร